روزها فکر من این است و همه شب سخنم             

                                 که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود 

                                 به کجا می روم آخر ننمایی وطنم 

دارم این سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا 

                                 یا چه بوده است مراد وی از این سوختنم

        از روزی که بشر چشم به دنیا گشوده است این پرسش ها همواره در برابر دیدۀ اندیشۀ وی می رقصیده است. شاید افکار سقراط و افلاطون و ارسطو را بتوان جالب ترین و شیرین ترین بشمار آورد.

نیچه می گوید: کسی که چرایی (علت و هدف) زندگی را یافته است با هر چگونه ای (شرایطی) خواهد ساخت.

آدلر روانپزشک آلمانی برترجویی و کمال طلبی را اصیل ترین انگیزه ی زندگی فردی می داند.

ناصرخسرو در کتاب با ارزش زاد المسافرین علت آفرینش را رساندن مردم به لذت جاوید می داند و آن بهشت است.

        فروید نیز طبق اصل لذت جویی هدف انسان را گریز از درد و رسیدن به لذت می داند و بر این باور است که انسان موجودی است که در طلب شادی است و این نزدیک به نظریۀ محمدبن زکریای رازی است.

ویکتور فرانکل روانپزشک برجستۀ آلمانی هدف زندگی را گریز از درد و لذت بردن نمی داند بلکه هدف را معناجویی میداند که به زندگی انسانها مفهوم واقعی می بخشد. به همین دلیل انسانها درد و رنجی را که دارای معنا باشد با علاقه تحمل می کند. معمولا انسان در طلب لذت نیست، لذت و شادی از نتایج زندگی است. هنگامی که شخصی به دیگری عشق می ورزد شادی به وجود می آید پی لذت اصل نیست. هر چه بیشتر آن را هدف قرار دهیم بیشتر از آن دور می شویم. این در مورد بیما ریهای جنسی مانند بی میلی و ناتوانی کاملا بارز است. آنچه در پس این لذت جویی جنسی نهفته است معناجویی است. این معنی را نمی توان به کسی اعطا کرد. تلاش برای معنا دادن به موعظه و نصیحت می انجامد.

دکتر فرانکل معنای نهایی را خدا می داند. این خدا چیزی جدا از دیگر چیزها نیست بلکه همان زندگی است.

       عارفان راز آفرینش را در عشق خلاصه می کنند.مولوی می گوید: آخر معشوق را دل آرام گویند یعنی دل به وی آرام گیرد پس به غیر چون آرام و قرار گیرد این جمله خوشی ها و مقصود ها چون نردبانی است وچون پایه های نردبان.جای اقامت نیست از بهر گذشتن است. خنک (خوشا) او را که زودتر بیدار گردد تا راه دراز بر او کوته شود ودر این پایه های نردبان عمر خود را ضایع نکند.

اسپینوزا میگوید عشق به خدا از معرفت او حاصل می شود.هر چه این عشق بیشتر باشد آرامش و لذت به همان اندازه بیشتر خواهد شد. ناخوشیها و بدبختیهای نفس از عشق به چیزی حاصل می شود که هرگز نمی توانیم آن را داشته باشیم. زیرا هیچ کس دربارهی چیزی که به آن عشق نمی ورزد آشفته و نگران نمی شود.

نکتۀ اول: زندگی به مانند فیلمی است که از هزاران هزار تصویر جداگانه تشکیل شده است که هر یک از آنها دارای معنا است. با این حال معنای کل فیلم را پیش از نمایش آخرین قسمت آن نمی توان دریافت و نیز پیش از فهم هر یک از اجرای فیلم نمی توان معنای کل را فهمید. معنای نهایی اگر آشکار شود تنها در پایان و در لحظۀ مرگ و پس از آن خواهد بود.