انسانم آرزوست

 « خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو »

داستانی کوتاه:

در بهار سال 399 قبل از میلاد 3 شهروند آتنی علیه سقراط شکایت کردند و او را به اعدم پرستش خدایان شهر و رواج دادن بدعتهای مذهبی و فاسد کردن مردان جوان آتنی متهم کردند و خواستار مجازات و مرگ وی شدند.سقراط با متانت افسانه ای به اتهامات آنها پاسخ داد و از آنچه به نظرش درست می آمد دفاع کرد نه ازآنچه مورد پسند همگان بود. از میان 500 نفر 360 نفر به گناهکار بودن او رأی دادند.

نکتۀ اول: باید عقیده ی مردم را رها کنیم و منطق و تخصص را معیار بگیریم چون اکثریت در حکم احمقیت در تمام روزگاران بوده است. آبرومندی واقعی نه از رأی بیشتر بلکه از راه دلایل درست بدست می آید.نتیجه اینکه تخصص باید برتر از رأی جای بگیرد همانطوری که در قرآن آمده است: «آیا آنهایی که می دانند با آنهایی که نمی دانند برابرند؟»

نکتۀ دوم: نباید تنها بر نتیجۀ دیگران تمرکز کنیم و بی مورد به آنها احترام بگذاریم. اگر همه چیز را به منطق واگذار کنیم اگر چه نتوانیم از پیامدهای مخالفت فرار کنیم حداقل از احساس در اشتباه بودن رها می شویم.

نکتۀ سوم:

• اگر در گفتگوها ترجیح می دهیم که مورد علاقۀ طرف مقابل باشیم نه اینکه حقیقت را بگوییم
• اگر نسبت به آراء مردم به طورآشکارا شک نمی کنیم
• اگر لطیفه های پیش پا افتاده می خندیم
• اگررفتارمان در پیش غریبه ها نوکر صفتانه می شود
• اگر پس از ملاقاتهایمان نگران می شویم
• اگر برابر گله ی مردم از افکارمان دست برمی داریم و بی جهت به او احترام می گذاریم
• اگر پس از شنیدن چند کلمۀ تند درباره ی شخصیت یا دستاوردهایمان به گریه می افتیم

همه و همه بدان دلیل است که ما از انتقاد و نداشتن محبوبیت در میان مردم می ترسیم و اینکه تأیید دیگران بخش مهمی از زندگی ما را تشکیل می دهد.